حقیقت این است که بالاترین سایتی است که توسط کاربرانش اداره می شود و اگر قانون ها توسط کاربران به صورت سازمان یافته نقض شود، چیزی از قانون و سایت باقی نخواهد ماند.
اما اینکه قانون های خام و ناپخته سایت چگونه باید اجرا شود ( به شیوه حداقلی یا حداکثری ) همیشه بحثی بوده است که میان کاربران وجود داشته است. این بحث تازه ای هم نیست که آنرا معلول افزایش تعداد کاربران بدانیم . همان زمانی که در بالاترین تعداد کاربران به زور سه زقمی می شد نیز این بحث وجود داشت که معیار رای دادن چیست؟
آیا به هر لینکی که نافض قوانین نیست باید رای مثبت داد؟
آیا به هز لینکی، فارغ از آنکه فرستنده اش تازه کار است یا قدیمی، اگر ناقض قوانین است، باید رای منفی داد؟  و بسیار پرسش های دیگر

اما در این یادداشت، سر آن نیست که به این موضوع بپردازم . روی سخن من با آن دوستان و یارانی است که در واکنش به کامنت رضا، در اقدامی احساسی، شروع به دادن رای مثبت به لینک های مشکل دار کرده اند به این بهانه که قانون ضمنی است ( جمله ای که رضا در کامنت خود آورد)

راستش را بخواهید من با دیدن این واکنش سراسر احساساتی، یاد سرنوشت تاریک تاریخ سیاس ایران طی سده اخیر افتادم . 
مردم ما نیز در طول تاریخ نشان داده اند که همیشه به گاه مشاهده ی ایرادات، به جای آنکه در جهت رفع آن عیوب، به روشهای صلح آمیز و کم هزینه بکوشند، ترجیح داده اند کلیت سیستم را دچار تلاشی و آنارشیسم نمایند. گویی رسالتی عظیم برای خلق بی نظمی و انقلاب بر دوش خود حس می کنند!

بسیاری از کسانی که روی سخن نگارنده در این نوشتار اند ، خود جزو کاربران بسیار خوب و محترم بالاترین اند و تقریبن تمامی آنان نیز از دوستان و عزیزان این حقیرند . اما از آنجا که دو سال است مهمان بالاترین هستم و آشنایی با همه ی آن عزیزان و یاران را نیز مدیون این سایت، بر خود روا نمی دارم که این حرف را نگویم هرچند که مستلزم نقد دوستانم باشد:

ای دوستان گرامی!
ای عزیزانی که در دغدغه ی قانون داشتنن تان تردیدی ندارم.
آیا بهتر نبود به جای آنکه در واکنش به کامنت رضا، در و تخته را به هم بکویید و آنارشی به راه اندازید، نظر انتقادی تان را به مدیریت سایت منعکس می کردید تا آنها نیز در وبلاگ بالاترین توضیحی می دادند و احیانن در توضیحیه ای آن کامنت را نظری شخصی و غیر مرتبط با قانون اساسی سایت معرفی می کردند؟
آیا بهتر نبود به جای رای مثبت دادن به لینکهای مشکل دار،  دست کم از رای دادن به آنها خودداری می ورزیدید و دلیل منفی ندادن خود را،  آن کامنت رضا معرفی می کردید ؟ آیا اگر از هزینه انتقاد اصلاحی میکاستید گناه بود؟
چرا ما ایرانی ها همیشه کم هزینه ترین راه ( انتقاد در جهت اصلاح ) را وامیگذاریم و به تخریب سیستم همت می گماریم ؟ چرا همیشه جو گیر می شویم و سامانه ای را که خلاف میلمان باشد، نابود می کنیم؟ 

حالا بیایید از زاویه ای دیگر بنگریم:
آیا فراموش کرده ایم که رضا هم یک انسان است مثل من و شما، که ممکن است کامنتی بگذارد که غلط باشد؟
آیا از یاد برده ایم که او هم درمعرض خطاست و شاید از کامنت خود با گذشت ثانیه ای پشیمان گردد؟

ای کسانی که همه دم از قانون اساسی و دموکراسی و تقدم قانون بر مجری و قانونگذار در نظام های سیاسی برتر میزنید!
آیا از یاد برده اید که رضا قانون اساسی بالاترین نیست؟
رضا حتا قانونگذار بالاترین هم نیست که قانون گذار آن در طول این دو سال گذشته، خود من و شما بوده ایم !
آیا از یاد برده اید که این رضا ی بینوا که او را گوشه رینگ انداخته ایم، حتا موسس بالاترین هم نیست که حتا اگر مهدی یحیا نژاد نازنین هم چنین خطایی مرتکب می شد باز هم روا نبود چنین اقدامی از سوی شما، چرا که او هم انسان است و در آستانه خطا و اشتباه و در نظامی دموکراتیک، که مدعی آنیم مشغول تمرین آن در قالبی مجازی در سایت بالاترین هستیم، حتا موسس نظام ( مهدی یحیی نژاد ) هم در برابر قانون اساسی نظام، از اعتباری حقوقی برخوردار نیست. 

آیا هنوز هم بر این باورید که بهترین راه را برگزیدید؟ آیا این است تعریف شما از دوست داشتن و تعلق خاطر به بالاترین ؟

مرا ببخشید یاران و سروران!
اما بالاترین به صورت اخص و ایران به صورت اعم، با وجود چنین قانون مداران و دوستداران و عاشفانی که به اندک ناملایمتی و کوچک آزردگی و خرده اشتباهی، تیشه به ریشه اش زنند و کلیت آنرا زیر سیل تازیانه شدید ترین ضربات قراردهند، نیاز به هیچ دشمنی و بدخواهی ندارد.

راستش را بخواهید امروز به عینه دیدم و فهمیدم ، که چرا زودتر از بسیاری از کشورهای جهان، صاحب مجلس و قانون اساسی شدیم و اما در حالی که دیگران امروزه صاحب دموکراسی اند و قانونی محترم و صاحب قدر و قدرت،  ما همچنان پس از سد سال فقط برای مشروطه مان سالگرد میگیریم : چرا که ما مردمانی انقلابی هستیم !